توجه به همين مواضع قاطعانه همگان اذعان دارند که پيشرفت و توسعه فنآوري هسته اي ايران مرهون حمايت ها و پيگيري رهبر معظم انقلاب است. فنآوري هسته اي در نزد رهبر معظم انقلاب جزء منافع ملي و خط قرمز نظام محسوب مي شود. از همين رو برنامه هسته اي ايران قبال معامله نيست. مردود شدن طرح ها و پيشنهاد هاي غربي ها در خصوص برنامه هسته اي ايران ريشه در همين نکته دارد. غرب تاکنون بسيار کوشيد تا با ارائه بسته بنديهاي تشويقي ايران را از برنامه هسته اي منصرف سازد اما به دليل جايگاه اين مسئله در منافع ملي کشور مورد قبول نظام جمهوري اسلامي قرار نگرفت. رهبر معظم انقلاب تصريح دارد که «کسي حق ندارد حق ملت را در اين جا (مسئله فن آوري هسته اي ) مورد معامله قرار بدهد.» از نظر رهبر معظم انقلاب فنآوري هسته اي جزء منابع حياتي يک کشور محسوب مي شود بنابراين نبايد در اين زمينه وابسته بود. معظم له بارها تأکيد کرده اند:

ما مي خواهيم سوخت هسته‌اي را خودمان توليد کنيم آنها مي گويند خودتان توليد نکنيد» (6/8/83)اهميت اين موضوع به قدري است که بايد در برابر هر نوع فشاري حتي اقدام نظامي ايستاد.اگر متجاوزي منافع علمي، طبيعي، انساني و فنآوري ايران را مورد تعرض قرار دهد، ملت ايران دست او را بي درنگ قطع خواهد کرد. ايران اسلامي در مقابل هر قدرتي خواهد ايستاد.» (15/4/83)با توجه به جايگاه فنآوري هسته اي در ديدگاه رهبر معظم انقلاب اين سؤال مطرح است که راهبرد معظم له براي حفظ دستاورد فنآوري هسته اي چيست؟از زماني که برنامه هسته اي ايران هدف هجمه هاي غربي ها و آمريکا در سال 82 تا کنون قرار گرفته است با هدايت رهبري دو نوع راهبرد براي دفع تهديدات و حفظ دستاورد هسته اي توسط نظام اتخاذ .1- راهبرد اول: در ابتداي سال 82 که پرونده هسته اي ايران بحراني شد دو ديدگاه در داخل کشور شکل گرفت. ديدگاه هاي معتقد به تسليم و کنار گذاشتن برنامه هسته اي بود و ديدگاه دوم اصرار بر قطع همکاري با آژانس و خروج از معاهده NPT و تسريع برنامه هاي هسته اي بدون اعتنا به فشارهاي بيروني داشت. رهبر معظم انقلاب در چنين شرايطي ضمن رد هر دو رهيافت فوق ديپلماسي تدافعي و مذاکره و اعتماد سازي را توصيه فرمودند. البته رهبري نظام تصريح داشتند که مذاکره و اعتماد سازي نبايد يک طرفه و موجب گستاخي و زيادي خواهي مخالفان هسته اي گردد. سياست ما مذاکره و تفاهم و تقويت اعتماد است. اما اعتماد از دو طرف بايد تقويت شود. اگر اين طرف اعتماد سازي لازم است آن طرف هم اعتماد سازي لازم است. اروپايي ها با لحن طلبکارانه نبايد حرف بزنند، امروز قرن نوزدهم نيست.» (28/5/84)2- راهبرد دوم: زماني که براي جمهوري اسلامي ايران مشخص و مبرهن شد که غرب از ديپلماسي شفاف سازي و اعتماد سازي انتظار توقف و برچيدن فعاليت هاي هسته اي به ويژه در زمينه چرخه سوخت هسته اي را دارد، و با توجه به تغيير يکسري شرايط، ديپلماسي هسته اي خود را تغيير داد. ماهيت اين ديپلماسي، تهاجمي و از موضع مدعي بود. در چنين رهبر معظم انقلاب  مشي جديد ديپلماسي هسته‌اي به دولت توصيه نمود. در واقع حمايت هاي رهبري از ديپلماسي دولت احمدي نژاد در خصوص برنامه هاي هسته اي ايران بيانگر رضايت رهبري از اجراي راهبرد مدنظر او است، راهبردي که مي تواند دستاوردهاي هسته اي ايران را توسعه و حفظ نمايد. رهبر معظم انقلاب در پاسخ به کساني که راهبرد جديدي نظام را مورد نقد قرار مي دادند، فرمودند: «اگر آن راه را تجربه نمي کرديم شايد امروز خود را سرزنش مي کرديم که چرا آن روش را امتحان نکرده ايم اما اکنون با دلي محکم و تسلط کامل به پيش مي رويم و ديگر هيچکس نمي تواند دليل قابل قبولي درباره اشتباه بودن راه هسته اي کشور ارائه کند چار که ما آن راه ديگر را تجربه کرده ايم.» (18/7/85)اکنون پس از قطعنامه 1737 شوراي امنيت که به نوعي سياست سختگيرانه اي را عليه فعاليت هاي هسته ايران تجويز کرده، عده اي بار ديگر به نقد ديپلماسي هسته اي دولت پرداخته و پيشنهاداتي را براي تغيير راهبرد تهاجمي ارائه مي دهند. برخي از اين افراد خواستار بازگشت به ديپلماسي شده اند برخي ديگر خواهان تعليق فعاليت هاي هستهاي بر اساس آنچه که قطعنامه 1737 از جمهوري اسلامي ايران خواسته است اما مواضعي که رهبر معظم انقلاب در طي اين مدت اتخاذ کرده اند بيانگر تداوم سياست مقاومت در برابر دشمنان هسته اي ايران است. رهبر معظم انقلاب معتقدند که بايد ايستادگي کرد و قاطعانه برنامه هاي خود را با ارائه منطق روشن ادامه دهيم. سياست ما روشن است: پيشرفت، ارائه منطق روشن و پافشاري بر حق ملت بدن عقب نشيني البته هدف ما نيز در موضوع هسته اي کاملاً واضح و انساني است.» (18/7/85)